Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ....

Πόσο καλύτερη πιθανώς να ήταν η ζωή μας αν ΟΛΟΙ μας είχαμε διαβάσει και κατανοήσει τις άσχημες, κακές στιγμές της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας και αφουγκραζόμασταν το γιατί και το πως , το ποιοι πήραν και ποιες λάθος αποφάσεις ... Πόσο καλύτερα θα μπορούσαμε να ήμασταν αν .. οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΚΑΙ ΤΙΜΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ..... 
   Εμείς προτείνοντας στους σημερινούς πολιτικούς ταγούς που θέλουν να μας "σώσουν" να διαβάσουν, να νιώσουν ,και μετά ίσως ανακαλέσουν στάση ζωής και αποφάσεις, παραθέτουμε τις δικές μας εικόνες από την
ανάγνωση του βιβλίου όπως πάντα με σεβασμό και ευγένεια ......
Η παρουσίαση της ζωής της οικογένειας από την Διδώ Σωτηρίου δεν είναι απλά μια οικογενειακή υπόθεση , δεν είναι οικογενειακό κειμήλιο που θα μείνει αμανάτι για τις επόμενες γενιές ... είναι μια καταγραφή της ιστορίας, μια παρουσίαση της Ελλάδας, μιας άλλης Ελλάδας, του μεγαλείου του Ελληνισμού , της αυτοκαταστροφικής του μανίας και τέλος του αυτοεξευτελισμού και της σκληρής πραγματικότητας . 
   Είναι μια επιτομή της γης, της ευλογημένης αυτής Ιωνικής γης , της μοναδικότητας , της ομορφιάς και της ευφορίας της, .. μιας ανέκαθεν Ελληνικής γης που όμως κάποιοι πολιτικοί αποφάσισαν ότι ..δεν πρέπει να συνεχίσει να είναι . Κάποιοι ίδιοι πολιτικοί όπως και αυτοί που σήμερα εμφανίζονται " εθνοσωτήρες ", προστάτες των αδύναμων και των αδικημένων , Εθνικοί ευεργέτες .. αλλά όπως και τότε έτσι και σήμερα το μέλλον μάλλον ζοφερό θα είναι μιας και όσα προμηνύονται ... προς το κακό πάνε και το μόνο που πρέπει να ευχηθούμε είναι να μην ζήσουμε ξανά άλλη μια τέτοια τραγωδία, άλλον έναν ξεριζωμό , άλλον έναν ίδιο διωγμό .
   Ένας ευλογημένος τόπος που ανθούσαν τα πάντα " ..να αγαπούμε την πλούσια γη μας, που την γονιμοποιούσε ο Μαίανδρος ...Και άπλωνε το χέρι του στοργικά προς το κοκκινόμαυρο λιπαρό χώμα .. λες και έσμιγε μαζί της και γινόταν ένα. Κι αφουγκράζονταν τον παλμό της σαν τον ερωτευμένο .... Ρίχνεις έναν σπόρο και πριν χαιδέψεις το χώμα, σου γυρνάει πίσω χιλιάδες ... "   μα πάνω από όλα το Ελληνικό στοιχείο, αυτό το μοναδικό μεγαλείο του Ελληνικού πνεύματος, της δημιουργίας, της ανάπτυξης, των καλών σχέσεων, της προσοχής στον συνάνθρωπο . Σε αυτά τα άγια χώματα της Ιωνίας που ο Έλληνας κατάφερε και απόκτησε και κρατούσε αιώνες τα ηνία . Βιομηχανίες, βιοτεχνίες, δημόσιες σχέσεις, αξιώματα, γη, πολιτική , χρήμα, ακμάζουσες δραστηριότητες, πολιτισμός όλα συγκεντρωμένα και ελεγχόμενα από Ελληνικά χέρια . Σιμά όμως και οι ανθρώπινες σχέσεις, με τα σκαλοπάτια τους, τις διαβαθμίσεις , τα πάνω και τα κάτω τους αλλά ως επί το πλείστο ανθρώπινες και χριστιανικές .." Μια μέρα ο Χασάνης ακούμπησε το άρρωστο στερνοπαίδι του στα σκαλοπάτια. Το παιδί είχε σπασμούς από μεγάλο πυρετό. Στα ματάκια του δεν έβλεπες πια μαυράδι κι η ανάσα του μόλις ακούγονταν . Φέρ΄το μέσα το παιδί είπε ο πατέρας και έστειλε αμέσως την κυρά Ευανθία να φέρει τον γιατρό. Το παιδί με την πρώτη ένεση του γιατρού συνήρθε. Κι ο Χασάνης δεν το ξέχασε. Κάθε Σάββατο έπρεπε να σταθεί στο σπίτι μας, να φέρει τα πεσκέσια του ... Και ύστερα κάθοταν σταυροπόδι , αμίλητα, καλοκάγαθα και ευχαριστημένα και μοίραζε χαμόγελα προς όλες τις κατευθύνσεις. " . Είτε στα ψηλά επίπεδα όπου η άρχουσα τάξη, Ελλήνων και Τούρκων, με τα πλούτη, τα μεγαλεία , τους νεωτερισμούς, την μόρφωση, πάντα με ισορροπίες και με σεβασμό, είτε στα χαμηλά επίπεδα όπου μέσα στην φτώχεια και την ανέχεια επιβίωνε η ανθρωπιά, η συντροφικότητα, το γέλιο και η αγάπη . Εκεί που φαίνονταν ο πλούτος, η επιτυχία , η σωστή διαχείριση της ευλογίας του να αναπνέεις , επιχειρείς , ζεις στα άγια αυτά Ιωνικά εδάφη.
Η παρουσίαση μέσω των συναντήσεων όλου του ιστορικού, της τελετουργίας δείχνει το ανώτερο  επίπεδο των ανθρώπων , των " αρχόντων" της περιοχής, της Ελληνικής οικογένειας. Το Ελληνικό δαιμόνιο στο απόγειο του, στην κορύφωση του, απλώνεται μπροστά στα μάτια μας απλόχερα και με την αρμόζουσα πάντα διακριτικότητα " ... εμείς πρέπει να υπομένουμε και να υποκρινόμαστε μέχρι να έρθει η ώρα να λευτερωθούμε " .  
   Αλλά μέσα από την καθημερινότητα αυτής της άρχουσας τάξης μας έρχονται και τα μηνύματα της αντίπερας όχθης, των ανθρώπων που δεν είχαν το προνόμιο του πλούτου, του οικογενειακού ονόματος , που γεννήθηκαν απλά να υπηρετούν ,να ζουν με δυσκολίες και κόπο. Αυτής της τάξης Ρωμιών και Τούρκων που πάνω στις πλάτες τους εφάρμοσαν τις ιδέες και στήριξαν τις επιχειρηματικές τους κινήσεις οι "άρχοντες" , αυτοί που μοχθούσαν καθημερινά στο να φροντίζουν και αρμέξουν τα καλούδια της ευλογημένης γης για όφελος των αφεντάδων τους. Αυτοί που μοναδικό προνόμιο είχαν να συναναστρέφονται , συνομιλούν, συνυπάρχουν με κάθε σπόρο, με κάθε σπιθαμή χώματος, κάθε χιλιοστό του παραδείσου αυτού. Αυτών που μέσα στην κακή τους μοίρα θεωρούσαν εαυτούς τυχερούς που είχαν αυτό το προνόμιο, που ένιωθαν την "συμπόνια " των αρχόντων, και φυσικά όχι ολοκληρωτικά και πολλές φορές με βαρύ τίμημα, που ένιωθαν με κάποιο τρόπο μέλη της οικογένειας που ανήκαν, δούλευαν , υπηρετούσαν, και άρα ότι κάποιος τους φρόντιζε ... αυτοί που με τις μικρές αυτές απαιτήσεις από την ζωή τους ένιωθαν " ικανοποιημένοι " και ευτυχείς και μέσα στην ανέχεια τους ζούσαν αρμονικά. Και γιαυτό ευλογούσαν την κάθε μέρα που τους επιτρέπονταν να ζουν σε αυτόν τον παράδεισο, στα άγια αυτά χώματα χωρίς προβλήματα, διαμάχες, θρησκευτικές αντιπαλότητες και μίση.
   Δυστυχώς όμως μέσα από την ζωή της οικογένειας φαίνεται και το κακό, το άσχημο πρόσωπο του Ελληνισμού, της πολιτικής προδοσίας,της αλαζονείας .." Αν ήξεραν οι μεγάλοι πόσο πονούν τα παιδιά και πόσο λυπούνται με τη δυστυχία, ίσως ο κόσμος να ήταν πιο μαλακός. Γιατί ; Γιατί; .. Γιατί εμείς σκοτώσαμε τα παιδιά του Αλή και του Χασάνη και γιατί ο Αλής κι ο Χασάνης κατάσφαξαν με τόση λύσσα τα δικά μας ; Χρόνια και χρόνια ζούσαμε σε εκείνα τα χώματα πλάι πλάι με τους Τούρκους και μας χαμογελούσαν και τους χαμογελούσαμε, και μας χαρίζανε δώρα, και τους χαρίζαμε διπλά. Κι εκειδά που χτύπαγε η καμπάνα μας, ακούγοταν και του Χότζα το ναμάζι.... Τι είναι αυτό το φοβερό πράγμα που λέγεται πόλεμος και που βγάζει τους ανθρώπους απ΄τα συγκαλά τους και τους μαυροντύνει και καίει τ΄ακριβά αγαπημένα σπιτάκια, και σκοτώνει και τους ζωντανούς, και σκοτώνει και τη χαρά ; .."   . Φαίνεται για πολλοστή φορά το πόσο εύκολα ο άνθρωπος μετατρέπεται σε .. κτήνος, πόσο εύκολα γίνεται και ο αδερφός εχθρός, πόσο γρήγορα υπερνικούνται και ξεχνιούνται αιώνες κοινής ζωής , πόσο τελικά πιόνια είμαστε ως είδος στις ορέξεις κάθε.. καλού παίχτη .  Όταν η συμφορά χτυπήσει την πόρτα .." .. Τη γη μας θερία, την γη των πατεράδων μας επήρατε. Τη γης θέλομε, τη γη μας ..." , τότε όλα αλλάζουν, ο άνθρωπος γίνεται ζώο, το αίσθημα αυτοσυντήρησης υπερνικά ήθη, έθιμα, θρησκείες, πιστεύω, νοημοσύνη, σκέψη και λογική, .." Ούτε καταυλισμό ούτε φιλανθρωπικό ίδρυμα δεν το' κανα το σπίτι μου, είπε μια μέρα ορθά κοφτά. Σχολεία επιταγμένα υπάρχουνε κι εκκλησίες και θέατρα και μπάγκοι στους κήπους. ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ! " . Πως η αγνωμοσύνη γίνεται προσόν, ο εγωισμός προτέρημα, η απανθρωπιά καθημερινότητα, πως οι οικογένειες χωρίζουν και σκορπάνε στους πέντε άνεμους, πως ο  ευεργετημένος αρνείται να ευεργετήσει , πως αντέχεται η εικόνα του ξεπεσμού και της ανέχειας του δικού σου ανθρώπου, πως αυτός που στέκονταν δίπλα σου τώρα σου γυρνά την πλάτη ακόμα και ως τον θάνατο ;;;;;;;; 
   Όταν ξαφνικά χάνεις τον κόσμο και την γη κάτω από τα πόδια σου, όταν χάνεις την ζωή σου, τους κόπους σου, όταν από αφέντης γίνεσαι επαίτης, όταν πουλάς ακόμα και την αξιοπρέπεια σου, όταν εσύ ο υποστηρικτής και στήριγμα του Ελληνισμού και της Ελληνικότητας γίνεσαι ξαφνικά "προδότης" και υπαίτιος Εθνικής τραγωδίας, όταν γίνεσαι ξαφνικά πρόσφυγας και .. Τουρκοσποριά ... πως να αντιμετωπίσεις την ζωή ; πως να σταθείς στα πόδια σου, πως να νιώσεις την πατρίδα, πως να μην μισήσεις και πως να μην ... χαθείς ;;;;.. " .. είστε πρόσφυγες , πρόσφυγες, κακοί άνθρωποι ! .." , " ... με μια θλιβερή ταμπέλα κρεμασμένη στο στήθος "Πρόσφυγες! ". Που να αποκουμπήσουν οι πρόσφυγες ; Τι να σκεφθούν; Τι να ξεχάσουν; Τι να πράξουν; Που να δουλέψουν; Πως να ζήσουν ; .."
  Πόσο εύκολα και γρήγορα οι μεγάλες δυνάμεις, τα ξένα συμφέροντα , κατάφεραν και έκαναν άσπονδους εχθρούς δυο λαούς που αιώνες συμβίωναν αρμονικά και ειρηνικά. Πόσο γρήγορα αυτός που μαζί χαιρόσουνα τον παράδεισο, γύρισε το κεφάλι και ως διάβολος αιμοσταγής εχθρός τυφλά σκοτώνει, καταστρέφει, καίει, μοιράζει θάνατο χαίρεται με το μαύρο και χορεύει στα συντρίμμια της ίδιας του της γης .." Οι Τούρκοι δεν είναι πια κείνοι που΄ξερες. Τους φανατίζουν οι πασάδες. Τους λένε πως οι γκιαούρηδες θα τους σφάξουν, θα τους αρπάξουν τη γη τους και τις γυναίκες τους, θα τους κλέψουν τη συρμαγιά τους, θα τους μολέψουν τα τζαμιά τους, θα τους κάψουν τα σπίτια τους. Τα ήσυχα περβόλια και τα βουνά μας, που άλλοτες τρέχατε με της γκαμήλες και τα αρνιά σας, χωρίς κανένας να σας πειράζει, τώρα τα διαφεντεύουν τσέτες, που παραφυλάνε και αδικοσκοτώνουν. Άλλαξαν τα χρόνια, άλλαξαν ... " . Πόσο εύκολα η αγάπη, η συμπάθεια γίνεται μίσος και αντιπάθεια, πόσο γρήγορα στο πεζούλι των κοινών ονείρων με χαρά, τώρα τρέχει το αίμα ....
   Πόσο κακό και πόσο γρήγορα μπορεί αν φέρει το συμφέρον και η πολιτική πάνω στη γη; .." Έτσι δα, φτιαχτά και ψεύτικα πήγαν να ράψουν τη Μικρασία στο χάρτη της Ελλάδας. Δουλειές πρόσκαιρες που ξεφτούνε .. " . Αυτή η πολιτική που δυστυχώς κατά καιρούς όλο και πιο σκληρά αγωνίζεται να πετύχει την καταστροφή, τον θάνατο, να στάξει και γεμίσει αίμα , να ποτίσει τις καρδιές, τις μνήμες, να θρέψει μίσος και εχθρότητα, να χωρίσει αδέρφια, να ξεκληρίσει γενιές ... και που δυστυχώς πάντα βρίσκονται αυτοί που την υπηρετούν, την βοηθούν στο έργο της και ίσως γιαυτό τελικά πρέπει να αφανιστούμε ως είδος μήπως και γλυτώσει η γη .....  " ..Τι τις χτυπάμε μωρέ τις γυναίκες ; Φοβάστε μη διαταράξουν την τάξη; .. Τα παιδιά τους ζητούνε, που δεν ξέρουν τι απόγιναν κει κάτω στη σφαγή ..." ,  ".. Ενάμισι εκατομμύριο βρεθήκανε ξαφνικά έξω από την προγονική τους γη. Παράτησαν σκοτωμένα παιδιά και γονιούς άταφους. Παράτησαν περιουσίες, τον καρπό στα δέντρα και στα χωράφια, το φαί στη φουφού , τη σοδειά στην αποθήκη, το κομπόδεμα στο συρτάρι, τα πορτρέτα των προγόνων στους τοίχους . Και βάλθηκαν τα τρέχουν, να φεύγουν κυνηγημένοι από το τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου."  
Κι όμως , άλλη μια απόδειξη τρανή, το μεγαλείο του Ελληνισμού της Ιωνίας για άλλη μια φορά από το μείον ξεκίνησε την δημιουργία, την επάνοδο, από το χάσαμε τα πάντα στο άντε σιγά σιγά. Η επιμονή, η υπομονή, το μυαλό, η προσαρμοστικότητα , η ανάγκη, τα βιώματα, η ανθρωπιά και η αγάπη της Παναγιάς έδωσαν πάλι την ελπίδα, μετέφεραν το νόημα της ζωής στον ξενιτεμένο αυτόν λαό. Έτσι , μέσα από τις στάχτες του , ξαναγεννήθηκε , δημιούργησε, επανέφερε το χαμόγελο στους ανθρώπους του, ήρθε πάλι η αισιοδοξία, μετέδωσε τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα του .. και τελικά επικράτησε. Πόσο γρήγορα τελικά μπορεί αυτός ο λαός να κάνει το θεριό .. πάλι άνθρωπο ;;; ... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις ή υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά. Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.