Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

"ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ" .... ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ !!!

  Αφού ζητήσουμε συγγνώμη από την Σαμιώτισσα Έρη γιατί αργήσαμε τόσο να διαβάσουμε το βιβλίο της, θέλουμε να γράψουμε δυο λόγια για το " Μυστικά και Αποκαλύψεις " που όπως του πρέπει είναι χαρισμένο σε όσους αγαπούν την πόλη μας. Εμείς απλά, λιτά και με πολύ σεβασμό θέλουμε να μεταφέρουμε κάποια από αυτά που το σύγγραμα μας έκανε να νιώσουμε , τις μυρωδιές και τις εικόνες που μας έκανε να μυρίσουμε και να δούμε. Ζητώντας την ανοχή σας φυσικά μιας και ούτε συγγραφείς ούτε πανεπιστημιακοί  και φυσικά ούτε κριτικοί είμαστε .
   Μέσα από τις λιτές γραμμές του βιβλίου φαίνεται ξεκάθαρα η πορεία και η ζωή στο νησί μας, τόσο πριν την εποχή των ηρώων όσο και μετά. Μιας εποχής που
δείχνει το μεγαλείο, το ανώτερο επίπεδο και τον δυναμισμό του νησιού μας και των κατοίκων του. Ξεκινώντας από το 1910 μια χρονιά ορόσημο ; μια χρονιά όπου μετά από δεκαετίες προσπαθειών, δουλειάς  είχε αρχίσει να διαφαίνεται λαμπρό το μέλλον του τόπου ; μια χρονιά όπου είχε αρχίσει να αποδίδει καρπούς όλος αυτός ο αγώνας ; ... Όπως και νάχει μιλάμε για μια ακμάζουσα περίοδο  μέσα από την καρποφορία της παραγωγικής διαδικασίας, των έξυπνων κινήσεων των "αφεντάδων" της ανάπτυξης και των νέων καλλιεργειών, της επαφής της επιχειρηματικής δραστηριότητας με τα νέα δεδομένα , με την υποστήριξη και του καθεστώτος . Όχι , ΔΕΝ ήταν όλα και για όλους ρόδινα, υπήρχαν μεγάλες διαφορές, υπήρχε αδικία και παράπονο, υπήρχαν οι τάξεις και διαχωρισμός, αλλά αλήθεια ΠΟΥ και ΠΟΤΕ δεν υπήρξαν αυτά ; ΣΕ ΠΟΙΟ ΚΡΑΤΟΣ ή ΕΠΟΧΗ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ οι κοινωνικοί και οικονομικοί διαχωρισμοί ; Ναι η άρχουσα τάξη ήταν αυτοί που ευνοούνταν περισσότερο, η "άρχοντες" ήταν αυτοί που κέρδιζαν τα περισσότερα αν όχι όλα, αλλά υπήρχε όμως σχέση αλληλοσεβασμού, υπήρχαν πιο ανθρώπινες σχέσεις, υπήρχε η προσφορά και το αίσθημα της υποχρέωσης ακόμα και απέναντι στον τελευταίο εργάτη με όσα προβλήματα και εξαιρέσεις είχε αυτός ο ας πούμε κανόνας και αυτό φαίνεται μέσα στο βιβλίο, το ξεχωρίζεις, το νιώθεις. Αλλά επαναλαμβάνουμε , σε ποιο μέρος και τόπο κατάφερε ο άνθρωπος να ισορροπήσει ; σε ποια περίοδο και στιγμή καταφέραμε να πετύχουμε να είμαστε όλοι ίσοι ; ... ΠΟΥΘΕΝΑ και ΠΟΤΕ εκτός μόνο της τελευταίας στιγμής, εκτός του θανάτου μας. Μιας εποχής που βρίσκει την πόλη μας αντάξια των μεγάλων Ευρωπαϊκών πόλεων, με βιομηχανία, με βιοτεχνία που καθρεπτίζεται στα μέγαρα, την παρουσία των τραπεζικών καταστημάτων, των εξαγωγών αλλά και της δημιουργίας του ΠΡΩΤΟΥ ΤΡΑΜ στον Ελλαδικό χώρο σχεδόν. Η ανάπτυξη της πόλης με τον επισημότερο τρόπο επιβραβεύονταν με την λειτουργία του τροχιόδορμου , εν έτη 1905 η πόλη μας είχε τροχιόδρομο ..... πόση αναντιστοιχία με το σήμερα αλήθεια , πόσο διαφορετικά είναι όλα, πόσο "μακρινή" από την σημερινή μας κατάντια είναι αυτή η εικόνα ....  Αλλά ακόμα και τότε η αδυναμία ορισμένων να αντιληφθούν τις αλλαγές, να αντιληφθούν ότι η εποχή φέρνει άλλα δεδομένα και απαιτείτε προσαρμογή οδήγησε στην εμφάνιση μιας νέας τάξης .. αυτής των νεόπτωχων . Της ίδιας τάξης που εμφανίστηκε δυστυχώς και στις μέρες μας, διότι δεν μάθαμε, δεν διδαχθήκαμε , δεν μελετήσαμε. Κρίμα αλλά έτσι είναι, αυτή είναι η αλήθεια .
 Το μεγαλείο της μεγάλης πόλης, της θεικής Σμύρνης , υποτάσσεται στην Σαμιακή παραγωγή, στους Σαμιώτες επιχειρηματίες που δούλευε το μυαλό και τα χέρια τους. Μέσα από το καθεστώς της αυτονομίας κατάφεραν να επιβάλλουν την παρουσία τους, να γίνουν "αφεντάδες" και ίσοι συνομιλητές . Πόση ομορφιά και ατμόσφαιρα, που σε γεμίζει, που εισέρχεται στα ρουθούνια σου και σε εξουσιάζει, που σου φέρνει στα μάτια μπροστά εικόνες ζωντανές από το μεγαλείο αυτό, την αίγλη, την ισχυρή παρουσία. Εικόνες που συμπληρώνονται και από τα προσωπικά βιώματα που ο καθένας μας έχει . Πόση όμως λύπη και αγανάκτηση μένει μετά ; Η ζέστη των εικόνων παρουσιάζεται απλόχερα και μας αγκαλιάζει για να μας δείξει ακριβώς το ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ, το ΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣΑΜΕ , το τι ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ  να είχαμε πετύχει. Το μόνο που χρειάζονταν ήταν να διατηρήσουμε τα κεκτημένα, να αποφύγουμε τα λάθη, να ΜΗΝ ΠΑΡΑΣΥΡΟΜΑΣΤΑΝ , τόσο απλά αλλά και τόσο δύσκολα συνάμα . Εμείς όμως πιστοί στα πατροπαράδοτα Εθνικά αμαρτήματα, για πολλοστή φορά την πατήσαμε.
 Μέσα από τις αράδες παρουσιάζεται μια διαφορετική καθημερινότητα, σκληρή πολλές φορές αλλά πάντα ή σχεδόν πάντα αισιόδοξη, δυναμική, γεμάτη αγάπη, με την ανέχεια να βρίσκει τον πλούτο και μαζί να ψάχνουν την μέση οδό συνεννόησης . Μέσα από την ζωή του "άρχοντα" φαίνεται ξεκάθαρα το μέγεθος του πλούτου, το επίπεδο, η έντονη διαφορετικότητα της ζωής στο νησί μας. Η ακμάζουσα περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης, έφερνε κέρδη, πλούτο, θέσεις εργασίας, οδηγούσε σταθερά το νησί μπροστά, με την άρχουσα τάξη να έχει φυσικά την μερίδα του λέοντος . Αλλά ακόμα και οι φτωχοί επιβίωναν, ΟΛΟΙ μέσα από τις κακοτυχίες αγωνίζονταν, δημιουργούσαν, προχωρούσαν ένα βήμα παραπέρα, δεν κάθονταν να κλαίνε την μοίρα τους, δεν πνίγονταν μέσα στην μιζέρια τους, δεν αγκομαχούσαν και αναθεμάτιζαν εκ του καναπέος τους. Η ταλαιπωρία του απλού κοσμάκη, του φτωχού πληθυσμού δε αλλάζει ούτε γίνεται ηπιότερη λόγω καθεστώτος ή εποχής αν και θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί σε μεγάλο βαθμό.
 Η εξυπνάδα, η μόρφωση, η διορατικότητα, η προνοητικότητα και η αυξημένη αντίληψη ορισμένων επιχειρηματιών και "αφεντάδων" θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση και να δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για καλύτερες μέρες και χρόνια για το νησί μας αλλά τελικά αυτό δεν επιτράπηκε να συμβεί μιας και η πολιτική, αυτή η αιώνια μαύρη μάγισσα , έκανε πάλι το θαύμα της. Μέσα από τα γράμματα της οικογένειας παρουσιάζεται μια εποχή με σημαντικές ανακατατάξεις, με ριζικές ιστορικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές . Ξαφνικά όλα αλλάζουν με γοργούς ρυθμούς, ο κόσμος γυρίζει ανάποδα, δημιουργούνται νέα δεδομένα και δυστυχώς για το νησί μας χειρότερα των παλαιοτέρων. Η ένωση έφερε νέα ήθη και έθιμα, ξενίζοντας και τους πλούσιους και τους φτωχούς μέχρι να αφομοιωθούν αν  τελικά έγινε και αυτό .....
 ... " Για σένα Κέρκη μου .. Για να΄σαι υπερήφανος και ελληνικός όπως τόσους αιώνες ... ο θεός να με συγχωρέσει ... " , λόγια ενός πλούσιου  "τρελού" ρομαντικού πατριώτη που αποφάσισε να ακολουθήσει την καρδιά του και όχι το μυαλό, να κερδίσει τα πιστεύω του και όχι την λογική. Ίσως αυτό αντιπροσώπευε τους κατοίκους του άγιου αυτού τόπου ; ίσως έτσι έβλεπαν τα πράγματα ;
  Τα όπλα ήταν σκουριασμένα .... τα σκουριασμένα όπλα της επιφυλακής δείχνουν ακριβώς αυτή την αιώνια αδυναμία του Έλληνα στους ανίκανους "ηγέτες". Αυτό το τεράστιο, μεγαλύτερο ελάττωμα της φυλής μας , αν και όχι το μοναδικό, αποδεικνύει την ανικανότητα ορθής κρίσης, την αδυναμία σωστής επιλογής, την ευκολόπιστη καρδιά μας και που δυστυχώς αυτό μέλλει να αποδεικνύεται στις πιο κρίσιμες ιστορικά στιγμές της πατρίδας , του Έθνους. Εκεί και όταν οι αποφάσεις καίνε, τότε η χώρα τυγχάνει, όλως τυχαίως ε; , να διοικείται από τους πλέον ακατάλληλους, άχρηστους , ανήμπορους πολιτικάντηδες με τα γνωστά ιστορικά αποτελέσματα... άλλωστε αυτό δεν ζούμε και τώρα ;
 Τέλος, αισιόδοξο σημείο αναφοράς είναι η επιστροφή των κοριτσιών της οικογένειας στα πατρογονικά εδάφη. Είναι η αισιοδοξία ότι υπάρχει ελπίδα τελικά, ότι υπάρχει ο δρόμος που ίσως μπορεί να μας βγάλει από το σκοτεινό σήμερα. Η επιστροφή στις ρίζες, μιας γενιάς που ΔΕΝ γνώρισε , μιας γενιάς που απέχει χρονικά από τα γεγονότα , ίσως είναι η απάντηση στην σημερινή μιζέρια και κατάντια , στις τραγικές στιγμές που για άλλη μια φορά περνάει η πατρίδα . Το να κοιτάξουμε πίσω μπας και βρούμε τον δρόμο για το αύριο, ίσως είναι η ευκαιρία μας. Μακάρι να νιώσουμε όλοι μας αυτά που ένιωσαν οι κοπέλες της ιστορίας , μακάρι να "ερωτευτούμε" και αγαπήσουμε αυτό που έχουμε, αυτό που μπορούμε να πετύχουμε, τον τόπο μας και τις δυνατότητες του και μακάρι να το κάνουμε όσο πιο γρήγορα μπορέσουμε ......
Υ.Γ : Ελπίζουμε σε καμία περίπτωση να μην προσβάλαμε τόσο την συγγραφέα, όσο και το αναγνωστικό κοινό. Αν και σε οποιοδήποτε σημείο αυτό έγινε ζητάμε εκ των προτέρων συγγνώμη και είμαστε έτοιμοι για διορθώσεις. Εμείς απλά θέλαμε να δημοσιοποιήσουμε κάποια από όσα λάβαμε διαβάζοντας το βιβλίο - σημείο αναφοράς της πόλης μας και τίποτα άλλο ....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις ή υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά. Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.